Przejdź do treści

Mowa pogrzebowa – pomoc w napisaniu

Wpisz imię zmarłej osoby, kim dla Ciebie była, i trzy lub cztery wspomnienia. Wybierz długość około 3 lub 5 minut, a otrzymasz pierwszy szkic z czasem czytania. Potem otwórz go dużą czcionką, żeby spokojnie odczytać go w kościele, nad grobem lub na stypie.

Napisz z niewielką pomocą

Kim była dla Ciebie ta osoba?
Trzy lub cztery wspomnienia
Długość

Przykłady mowy pogrzebowej i zdania, które możesz wykorzystać

Mowa pogrzebowa nie musi opowiadać całego życia. Ludzie zapamiętują kilka prawdziwych historii opowiedzianych prostymi słowami.

Jak zacząć

  • Dziękuję, że jesteście tu dzisiaj razem z nami. Tych, którzy mnie nie znają, pozdrawiam: jestem Kasia, najstarsza wnuczka pani Zofii. Chcę Wam opowiedzieć o kobiecie, która nauczyła mnie lepić pierogi i nigdy się nie poddawać.

  • Kiedy usiadłem, żeby to napisać, pomyślałem, że tata nie znosił takich uroczystości. Dlatego będę mówił krótko, tak jak lubił.

  • Każdy, kto znał Tomka, ma o nim jakąś swoją historię. Chciałbym podzielić się tylko kilkoma z moich.

  • Mama mawiała, że dobre życie mierzy się liczbą herbat wypitych z drugim człowiekiem. Kiedy patrzę na Was wszystkich, wiem, że miała bardzo dobre życie.

  • Znałam Anię trzydzieści dwa lata, od pierwszego dnia w liceum, kiedy pożyczyła mi długopis i nigdy się o niego nie upomniała.

Pożegnanie mamy lub taty

  • Tata nie był człowiekiem wielu słów, ale miłość okazywał we wszystkim, co robił: samochód zawsze po przeglądzie, podwiezienie o północy, drzwi sprawdzane dwa razy przed snem.

  • Mama miała dar sprawiania, że każdy czuł się przy niej najważniejszy. Ekspedientki w osiedlowym sklepie, sąsiedzi, nasi znajomi – pamiętała każde imię i każdą historię.

  • Uczył mnie jeździć na rowerze na tej samej ulicy i biegł za mną długo po tym, jak puścił siodełko. Myślę, że robił tak przez całe moje życie.

  • To do niej dzwoniłam pierwsza z każdą dobrą i z każdą złą wiadomością. Jeszcze długo będę sięgać po telefon.

Pożegnanie babci lub dziadka

  • Szopa dziadka na działce była najbardziej magicznym miejscem na świecie: każdy słoik podpisany, każde narzędzie na swoim miejscu, a w górnej szufladzie zawsze czekała krówka.

  • Babcia przeżyła wojnę, wychowała pięcioro dzieci, pochowała męża, a mimo to śmiała się częściej niż ktokolwiek, kogo znam.

  • Najbardziej będzie mi brakowało niedzielnego telefonu, zawsze o szóstej i zawsze zaczynającego się od pytania: „Jadłeś coś?”.

Pożegnanie przyjaciela

  • Kuba był przyjacielem, który po prostu przychodził. Przeprowadzka, odwiedziny w szpitalu, noc, kiedy zepsuł mi się samochód na autostradzie – był na miejscu, zanim zdążyło się go poprosić.

  • Nie zawsze byliśmy razem rozsądni. Nie opowiem dziś wszystkiego, ale ci z Was, którzy byli z nami pod namiotami na Mazurach w 2009 roku, wiedzą, o czym mówię.

  • Taka przyjaźń jak nasza się nie kończy, tylko zmienia kształt. Będę z nią dalej rozmawiać, pewnie na głos i pewnie w kolejce w sklepie.

Chwile uśmiechu (odrobina humoru pomaga)

  • Mama była fatalnym kierowcą i na pewno chciałaby, żebym to powiedział. Była też jedyną osobą, która nie opuściła ani jednego szkolnego przedstawienia.

  • Tata wierzył, że każdy problem da się rozwiązać taśmą izolacyjną albo stanowczym pismem do spółdzielni. Zwykle miał rację.

  • Miała zdecydowane zdanie na temat herbaty, pogody i właściwego układania naczyń w zmywarce – i chętnie się nim dzieliła.

Jak zakończyć

  • Żegnaj, mamo. Dziękujemy Ci za wszystko. Dalej poradzimy sobie sami.

  • Odpoczywaj, tato. Zasłużyłeś na to.

  • Uczcijmy go tak, jak żył: bądźmy dla siebie trochę życzliwsi i śmiejmy się trochę głośniej.

  • Nie odeszła, dopóki opowiadamy jej historie. Dlatego proszę, opowiadajcie je dalej.

  • Wieczny odpoczynek racz mu dać, Panie. Do zobaczenia, Jurku.

    Na pogrzebie katolickim; zebrani zwykle odpowiadają: „a światłość wiekuista niechaj mu świeci”.

Krótka mowa pogrzebowa (około 2 minut)

  • Dziękuję, że przyszliście. Nazywam się Piotr, a Krystyna była moją mamą. Mama urodziła się w Tarnowie jako najmłodsza z czworga rodzeństwa i całe życie opiekowała się innymi. Przez trzydzieści lat była pielęgniarką na oddziale dziecięcym i myślę, że nigdy tak naprawdę nie przestała nią być. Kiedy ktoś chorował, pojawiał się garnek rosołu. Kiedy ktoś był smutny, mama nastawiała czajnik. Kochała swoją działkę, chór parafialny i krzyżówki, które rozwiązywała każdego ranka, zanim reszta z nas się obudziła. Kochała tatę przez pięćdziesiąt jeden lat i tęskniła za nim każdego dnia, odkąd odszedł. Kiedy miałem dziesięć lat, stłukłem jej ulubiony wazon i schowałem skorupy. Oczywiście je znalazła. Nie krzyczała. Powiedziała tylko: „Rzeczy można naprawić. Ludzie są ważniejsi”. Myślę o tym przez całe życie. Mamo, dziękujemy za rosół, za piosenki i za drugie szanse. Kochamy Cię i będziemy się sobą opiekować, tak jak nas nauczyłaś. Spoczywaj w pokoju.

Jak napisać mowę pogrzebową

Co pomaga

  • Zacznij od tego, kim jesteś i skąd znałeś zmarłą osobę.
  • Zamiast życiorysu wybierz trzy lub cztery krótkie historie. Konkretne szczegóły sprawiają, że ta osoba na chwilę znów jest wśród nas.
  • Pisz tak, jak mówisz, krótkimi zdaniami, i przeczytaj tekst na głos co najmniej dwa razy przed pogrzebem.
  • Delikatny moment humoru jest na miejscu; to też była część tej osoby.
  • Zakończ prostym pożegnaniem albo podziękowaniem, jeśli chcesz, zwracając się bezpośrednio do zmarłego.
  • Wydrukuj tekst dużą czcionką albo otwórz go w telefonie w dużym widoku i zaznacz miejsca, w których zrobisz przerwę.

Czego unikać

  • Prób wspomnienia wszystkich i wszystkiego; pogrzeb nie jest jedynym miejscem, gdzie będzie się opowiadać o tym życiu.
  • Prywatnych żartów, które zrozumie tylko jedna czy dwie osoby.
  • Dawnych rodzinnych sporów i wszystkiego, co mogłoby kogoś z obecnych zranić.
  • Mówienia znacznie dłużej, niż przewidziano; trzy do pięciu minut w zupełności wystarczy, zwłaszcza gdy przemawia kilka osób.

Najczęstsze pytania

Jak długa powinna być mowa pogrzebowa?

Zwykle trzy do pięciu minut, czyli mniej więcej 350–600 słów czytanych spokojnym tempem. Jeśli przemawia kilka osób, zmieść się w trzech minutach.

Kiedy na polskim pogrzebie wygłasza się mowę pożegnalną?

Na pogrzebie katolickim homilię wygłasza ksiądz, a słowa pożegnania rodziny, przyjaciół czy współpracowników najczęściej padają nad grobem przed złożeniem trumny lub urny, czasem na końcu Mszy świętej. Warto wcześniej zapytać w parafii, czy i kiedy jest to możliwe. Na pogrzebie świeckim przemówienia są stałą częścią ceremonii, a wspomnienia często opowiada się też na stypie.

Jak zacząć mowę pogrzebową?

Podziękuj zebranym za przybycie, przedstaw się i powiedz, skąd znałeś zmarłą osobę, a potem od razu przejdź do historii: „Chcę Wam opowiedzieć o dniu, w którym nauczyła mnie pływać”.

Co, jeśli rozpłaczę się w trakcie?

To nic złego i wszyscy to zrozumieją. Zatrzymaj się, weź oddech, napij się wody. Dobrze jest poprosić kogoś bliskiego, żeby stanął obok i w razie potrzeby dokończył czytanie.

Czy to, co napiszę, jest zapisywane?

Nie. Twoje wspomnienia służą wyłącznie do przygotowania szkicu i nie są przechowywane.

Inne bezpłatne narzędzia